Lata 1941 -1960
Ole Nydahl urodził się 19 marca 1941 roku na północ od Kopenhagi. Ole i jego brat Bjorn
byli dziećmi, których nie sposób było poskromić. Już w wieku 2-3 lat miał bardzo wyraźne
sny, w których ochraniał w górach mężczyzn i kobiety ubranych w czerwone szaty.

Lata 1960 - 1969
Studia literatury angielskiej i niemieckiej oraz filozofii na uniwersytecie w Kopenhadze, Tübingen i Monachium. Praca doktorska z filozofii: "Aldous Huxley i przynosząca szczęście wizja". Dzikie lata okresu hippisowskiego w Kopenhadze - doświadczenia związane
z pierwszymi narkotykami, walki bokserskie i nocne życie. W 1961 r. Ole poznał swoją
przyszłą żonę Hannah.
Wyprawy do Nepalu - podróż poślubna z Hannah i pierwszy kontakt z buddyzmem.
Spotkanie z XVI Karmapą, od którego otrzymują oboje zaproszenie, aby zostali jego uczniami.

Lata 1969 - 1972
Trzy lata nauki i medytacji w Himalajach u XVI Karmapy oraz innych nauczycieli szkoły Kagyu, takich jak Lobpyn Tseczu Rinpocze i Kalu Rinpocze.Powrót do Europy z upoważnieniem
od XVI Karmapy do zakładania ośrodków linii Kagyu na Zachodzie.

Lata 1972 - 1975
Audiencja u duńskiej królowej Małgorzaty i wizyta Dalajlamy w prowadzonym przez Olego ośrodku w Kopenhadze.Pierwsze wykłady w Skandynawii, Austrii, Holandii i Belgii,
później też w Niemczech, Szwajcarii i Grecji.
Wizyta XVI Karmapy oraz innych nauczycieli linii Kagyu na Zachodzie. Kolejne podróże
w Himalaje, w czasie których Ole otrzymał od Karmapy i innych nauczycieli wiele przekazów, miedzy innymi medytację świadomego umierania (Poła). W tym czasie Ole zarabiał na utrzymanie udzielając korepetycji oraz zajmując się sprzątaniem, ścinaniem drzew
i pracą przy budowie basenów.

Lata 1976 - 1981
Wyprawa do Europy Wschodniej, w tym do Polski. Pierwsze wykłady w Afryce Północnej
i Stanach Zjednoczonych. W tym okresie Ole zaczął nauczać na całym świecie, przez
cały czas podróżując i prawie każdy dzień spędzając w innym mieście.
Począwszy od lat osiemdziesiątych wpływy z biletów na wykłady zaczęły pokrywać koszty podróży. Publikacja pierwszej książki - "Moja droga do lamów".
Początek podziałów między buddystami na Zachodzie - niektórzy podążają za nauczycielami takimi jak Kalu Rinpocze, który życzył sobie, aby jego zachodni uczniowie - mieszkający
głównie we Francji - byli mniszkami i mnichami ze wszystkimi wynikającymi z tego ograniczeniami. Ole, zgodnie z życzeniem Karmapy, wprowadzał świecki styl, który
przyjął się na wschód od Renu. Powstanie we Francji i Anglii założonych przez tybetańskich nauczycieli ośrodków Kagyu, które nie działały pod zwierzchnictwem Karmapy.
Ośrodki Olego konsekwentnie nie utożsamiały się z pracą tych nauczycieli.
Śmierć XVI Karmapy w szpitalu pod Chicago, którą sam przepowiedział Olemu i Hannah
półtora roku wcześniej.

Lata 1982 -1988
Gwałtowny rozwój buddyzmu na Zachodzie, przede wszystkim w Europie, gdzie na wykłady przychodziło w tym czasie zwykle około czterystu osób. W Polsce liczba ta była jeszcze większa. W Ameryce Północnej i Południowej oraz w Afryce Południowej audytorium liczyło w tym
okresie około 100 osób. Pierwsza wizyta w Japonii i Korei oraz na Węgrzech.
Powstanie kilku największych ośrodków medytacji Kagyu w Europie.
Nieustanna podróż i prowadzenie wykładów oraz kursów medytacyjnych w Europie i Stanach Zjednoczonych. Początek pracy Tomka Lehnerta, który uniknął aresztowania przez Służbę Bezpieczeństwa uciekając w ostatniej chwili do Danii. Od tego czasu Tomek zaczął na stałe podróżować z Ole pomagając w organizacji jego podróży dookoła świata. Nadanie Olemu tytułu- mistrza buddyjskiego przez Künziga Szamara Rinpocze, najwyższego po Karmapie nauczyciela linii Kagyu. Śmierć matki w wypadku samochodowym.
W tym samym roku Ole otrzymał upoważnienie do nauczania praktyki świadomego umierania (Poła), którą opanował w 1972 roku. Pierwsza Poła prowadzona przez lamę Ole w Grazu (Austria), w której wzięło udział 130 uczniów.

Lata 1988-1989
Pierwsza podróż do Związku Radzieckiego - Ole potajemnie przekroczył fińską granicę
jadąc samochodem, zaopatrzony w namiot i śpiwór. Udzielał nauk w prywatnych mieszkaniach w Leningradzie i Tallinie. W ten sposób powstały tam pierwsze ośrodki. Buddyzm został uznany za oficjalną religię w Danii, co uprawniało między innymi do udzielania ślubów i odprawiania pogrzebów.
Künzig Szamar Rinpocze oficjalnie nadał Olemu tytuł lamy (nauczyciela buddyjskiego).
[Dokument Szamara Rimpocze]
W 1989 r. ukazała się druga książka lamy Ole - "Dosiadając tygrysa", opisująca rozwój buddyzmu na Zachodzie.

Lata 1990 - 1993
W 260 ośrodkach założonych przez lamę Ole na całym świecie zaczęli nauczać jego najbliżsi uczniowie - dwunastu autoryzowanych przez niego podróżujących nauczycieli z Niemiec,
Austrii, Szwajcarii i Polski. Czasy głasnosti i pierestrojki przyniosły gwałtowny rozwój buddyzmu w Rosji. W czasie jednego z kursów, w ciągu kilku dni ponad 1000 osób przyjęło Schronienie. Pierwsze wykłady we Wschodnich Niemczech, gdzie początkowo zainteresowanie buddyzmem było niewielkie. Dziewięcioletni -Taje Dordże, siedemnasta inkarnacja Karmapy, rozpoznał Olego na zdjęciu. Pierwsze spotkanie Olego z XVII Karmapą, po jego ucieczce z okupowanego przez Chiny Tybetu.

Lata 1994 - 1999
Oficjalne przyjęcie XVII Karmapy Taje Dordże w New Delhi. W tym okresie co roku odbywały się w Kucharach oraz innych dużych ośrodkach europejskich kursy medytacyjne prowadzone przez Olego, w których uczestniczyło do dwóch tysięcy osób. Lobpyn Tseczu Rinpocze, pierwszy nauczyciel Olego i Hannah, często uczestniczył w tych kursach.

Rok 2000
Pierwsza wizyta XVII Karmapy na Zachodzie. Około sześciu tysięcy uczniów przybyło
na pierwsze spotkanie w Düsseldorfie. W lipcu odbył się wykład XVII Karmapy w Sali Kongresowej w Warszawie, w którym uczestniczyło dwa tysiące osób. Ole symbolicznie przekazał XVII Karmapie efekt trzydziestu lat swojej pracy potwierdzając, że wszystkie
założone przez niego ośrodki na Zachodzie przez cały czas znajdują się pod
zwierzchnictwem Karmapy.